Firma SIERANT od 20 lat specjalizuje się w produkcji żaluzji poziomych.

Najpopularniejszy łamacz światła

Słowo żaluzja po francusku la jalusie (czyt. żaluzi) oznacza zazdrość. Ta nieprzypadkowa gra słów (i pierwsze skojarzenie) wskazuje na najważniejszą funkcję najpopularniejszej osłony okiennej – na ochronę naszej prywatności przed zazdrosnym spojrzeniem. W latach 80-tych w Polsce żaluzja cieszyła się ogromnym powodzeniem (zwłaszcza pierwszy model wykonany ze srebrnego, trochę topornego aluminium), świadczyła o nieco wyższym statusie materialnym i świadomości panujących wówczas trendów. Zakładano ją wszędzie: w domach, biurach, urzędach państwowych, w przychodniach lekarskich itd. Współcześnie żaluzję produkuje się nie tylko z różnego rodzaju aluminium (dostępne w bogatej palecie kolorów), ale również z drewna, z bambusa, czy z materiału.

Firma SIERANT oferuje 15 rodzajów żaluzji poziomych. Różnica między nimi polega na:

Wspólnym mianownikiem dla wszystkich rodzajów żaluzji poziomych jest ochrona pomieszczeń przed negatywnym działaniem promieni słonecznych (uciążliwymi odblaskami) i zbytnim nagrzaniem (zmiana kąta ustawień lameli pozwala na regulowanie światła).

Historia ruchomej zasłony

Żaluzje poziome (dawniej wysłony okienne ) są stosowane od dziesięcioleci, a nawet od wieków. Nie miały co prawda takiej formy jak te stosowane obecnie, ale spełniały to samo zadanie. Mieszkańcy pustyni na przykład, używali mokrych ubrań, aby wysłaniać okna swoich szałasów. Zapewniało to dodatkowe chłodzenie wnętrza ich domów (co odpowiada współczesnej klimatyzacji). Starożytni Egipcjanie używali powiązanych ze sobą trzcin, chroniąc się w ten sposób przed ciekawskimi spojrzeniami. Z kolei Chińczycy przesłaniali swoje okna łodygami bambusa (rozwiązanie wykorzystywane do dzisiaj w krajach azjatyckich). Popularne dzisiaj żaluzje poziome, zwane weneckimi, tak naprawdę zostały wynalezione w Persji. Podróżujący po świecie weneccy kupcy przywieźli je z Persji do Europy, przez co zostali uznani za wynalazców tego sposobu zaciemniania wnętrz. Żaluzje weneckie stały się tak popularne, że zostały uwiecznione w malarstwie, jako jeden z detali wykorzystywanych do wypełniania tła (np. Berthe Morisot Behind the blinds). W literaturze i w filmie żaluzja stała się metaforą tajemnicy. Wnętrze zasłonięte żaluzją skrywało zazwyczaj jakiś sekret, gdzie główny bohater podglądał zza żaluzji świat, od którego z jakichś powodów uciekał (powieść Żaluzja - La Jalousie Alain Robbe-Grillet, film Francisca Forda Coppoli Rozmowa). W latach 50-tych żaluzje weneckie składały się z lamel metalowych o szerokości 50mm powieszonych na drabince wykonanej z materiału. Ówczesne modele były bardzo hałaśliwe i mało estetyczne. Rozkwit żaluzji poziomych przypada jednak na lata 80-te, ponieważ dopiero wtedy zaczęto je używać nie tylko w celach funkcjonalnych, lecz jako ważny element dekoracyjny i wykończeniowy różnych rodzajów wnętrz.